موضوع :

تفريح و سرگرمي

عنوان :

“وصيت”

به پروردگار آسمان عاشقان

---

ساقيا پيمانه ايرا لبريز كن هر چه دا ري در دهان سرريز كن ساقيامي ده كه مدهوشم كند بي خبر از حال و بيهوشم كند ساقيا درد من را درمان نما جرعه اي مي در دل ودر جان نما ساقيا محتاج درمان توام در سراي دل نگهبان توام ساقيا درمان دردم دست توست اين دل بشكسته ام درشصت توست

بميرد آنكه غربت را بنا كرد
تورا از من، مرا از تو جدا كرد

عشق من تو باش نه براي اينكه در اين دنياي بزرگ تنها نباشم.تو باش تا در دنياي بزرگ تنهاييم تنها ترين باشي..

آري دوستي دو نيمه دارد نيمي از آن عشقي است كه دل تو را بيقرار كرده است و نيمي ديگر آن محبتي است كه در دل من مي تپد

چه بسيارند كساني كه به هنگام غروب ، از غصه ناپديد شدن آفتاب چنان مي گريند كه ريزش اشك ها مانع از ديدن ستارگان مي شود

مرگ هيجان انگيز ترين صحنه ي زندگي ماست كه هيچ گاه آن را براي ديگران تعريف نمي كنيم

رفتنت آغاز ويرانيست حرفش را نزن ، ابتداي يك پريشاني است حرفش را نزن ، دوست داري بشكني قلب پريشان مرا ، دل شكستن كار آساني است حرفش را نزن

كاش مــي شد بر جـــــدايي خشــــم كرد شاخه هاي نســترن را با تواضع پخش كرد كاش مي شد خانـــه اي از مهـــر ساخت مهـــــــرباني را در آن سر مشـق كرد روي دل هاي حقــــــيقي نقــــــش كرد

وصيت

روزي اگر سرغ من آمد به او بگــــو:

          من ميشناختم او را

          نام تو را هميشه به لب داشت

          حتي

          در حال احتضار

          آن دل شكسته عاشق بي نام و نشان

          آن مرد بي قرار

روزي اگر سراغ من آمد به او بگـــو:

          هر روز پاي پنجره غمگين نشسته بود

          و گفتگو نمي كرد

          جز با درخت سرو

          در باغ كوچه همسايه ،

          شبها به كارگاه خيال خويش

          تصويري از بلند اندامي ميكشيد

          و در تصورش

          تصوير تو بلندترين سرو باغ را

          تحقير كرده بود

روزي اگر سرغ من آمد به او بگــــو:

          او پاك زيست

                   پاكتر از چشمه هاي نور

          همچون زلال اشك

          يا چون زلال قطره باران به نوبهار

          آن كوه استقامت

          آن كوه استوار

          وقتي به ياد روي تو مي بود

                                                ميگريست

روزي اگر سرغ من آمد به او بگــــو:

          او آرزوي ديدن رويت

          حتي براي لحظه اي از عمر خويش داشت

          اما براي ديدن تو چشم خويش را

          آن در سرشك غوطه ور

                                      آن چشم پاك راپنداشت        

          آلوده است و لايق ديدار يار نيست

روزي اگر سرغ من آمد به او بگــــو:

          آن لحظه اي كه ديده براي هميشه بست

          آن نام خوب بر لب لرزان آن نشست

---

نظر و امتيازيادتون نره

 

 

برچسب ها

: