موضوع :
فرهنگ و هنر
۲۰ آبان ۱۳۸۸ ساعت ۶ و ۲۶ دقيقه و ۳۲ ثانيه بعد از ظهر
عنوان :
“شعر زيبايي از دكتر شريعتي”
خدايا كفر نميگويم،
پريشانم،
چه ميخواهي تو از جانم؟!
مرا بي آنكه خود خواهم اسير زندگي كردي.
خداوندا!
اگر روزي ز عرش خود به زير آيي
لباس فقر پوشي
غرورت را براي تكه ناني
به زير پاي نامردان بياندازي
و شب آهسته و خسته
تهي دست و زبان بسته
به سوي خانه باز آيي
زمين و آسمان را كفر ميگويي
نميگويي؟!
خداوندا!
اگر در روز گرما خيز تابستان
تنت بر سايهي ديوار بگشايي
لبت بر كاسهي مسي قير اندود بگذاري
و قدري آن طرفتر
عمارتهاي مرمرين بيني
و اعصابت براي سكهاي اينسو و آنسو در روان باشد
زمين و آسمان را كفر ميگويي
نميگويي؟!
خداوندا!
اگر روزي بشر گردي
ز حال بندگانت با خبر گردي
پشيمان ميشوي از قصه خلقت، از اين بودن، از اين بدعت.
خداوندا تو مسئولي.
خداوندا تو ميداني كه انسان بودن و ماندن
در اين دنيا چه دشوار است،
چه رنجي ميكشد آنكس كه انسان است و از احساس سرشار است
برچسب ها
:
