تشويق يكي از عوامل مهم
در ايجاد خودباوري مي باشد. همه افراد حتي بزرگ سالان، تا آخر عمر نياز به
تشويق دارند. تشويق موجب رغبت و دل گرمي و نشاط و تحرك مي شود و انسان را
به كار و كوشش و جديت وا مي دارد.
فردي كه مورد تشويق قرار مي گيرد، احساس
آرامش و رضايت خاطر و اعتماد به نفس مي كند و براي تحمل دشواري ها آماده
مي گردد. برعكس اگر مورد نكوهش يا ناسپاسي قرار گيرد، دلسرد و بي رغبت مي
شود و احساس حقارت و ضعف مي كند، به گونه اي كه توان خويش را از دست مي
دهد و حتي از استعدادهاي موجود خويش نيز نمي تواند استفاده كند. وقتي شما كودكي را تشويق مي كنيد، در واقع مي خواهيد بگوييد كه گفتار يا رفتارش مورد تأييد شماست و شما خواستار ادامه آن هستيد.
وقتي فرزندتان به موفقيتي دست مي يابد،
هرچند اين موفقيت اندك باشد، بايد بلافاصله با تشويق و تأييد شما رو به رو
شود تا توانايي هاي خويش را باور كند. اگر شما بيش تر اوقات نقاط ضعف او
را ببينيد و به موفقيت هاي او بهاي چنداني ندهيد، به دست خود بذر ناتواني
و زبوني را در روح و روان او پاشيده ايد. (وقتي كارنامه فرزندتان را مي
گيريد، ابتدا به سراغ نمره هاي كمتر مي رويد و فرزندتان را سرزنش مي كنيد؟
يا نمره هاي بالاتر را مي بينيد و او را تأييد و تشويق مي نماييد؟)
تشويق يعني اين كه با گفتار يا عمل از او
قدرداني و ستايش شود. مانند گفتن: آفرين، مرحبا، احسنت، بارك ا، متشكرم،
خشنود شدم، و يا تقديم هديه، لبخند زدن، در آغوش گرفتن، بوسيدن، امتياز
دادن، جايزه دادن و...
